Je kind staart naar de bladzijde. Jij weet het antwoord. Alles in je wil het gewoon zeggen, zodat iedereen kan gaan eten. Dat gevoel is heel normaal. Toegeven eraan is de snelste manier om de avond te redden en de traagste manier om je kind te helpen.
Begin bij wat ze al weten
Probeer dit eens. Vertel me het stukje dat je wel snapt. Het klinkt klein. Toch gaat je kind van vastzitten naar praten, en bij praten begint het denken weer. De meeste kinderen weten meer dan ze denken. Ze vinden de deur alleen even niet.
Vraag eerst wat ze al weten voordat je uitlegt.
Vraag wat er echt gevraagd wordt
Veel huiswerkgedoe is eigenlijk leesgedoe. Het rekenen gaat prima. De zin eromheen niet. Vraag je kind de vraag in eigen woorden terug te zeggen. Lukt dat niet, dan heb je het echte probleem gevonden, en dat is een stuk makkelijker op te lossen.
Laat de eerste poging fout zijn
Zeg het hardop. Gok maar iets, dan kijken we samen of het klopt. Een foute poging geeft je iets om naar te kijken. Een leeg blad geeft je niets. Kinderen die veilig mogen gokken worden sneller, omdat ze niet elke vraag meer als een toets zien.
Stop voor de tranen, niet erna
Twintig moeie minuten leveren minder op dan tien frisse. Als je kind gaat zuchten, krassen of stil worden, is dat het moment om het schrift dicht te doen. Laat de leerkracht weten wat er gebeurde. We hebben een kwartier geprobeerd en liepen vast bij vraag vier is nuttige informatie, geen bekentenis.
De gewoonte die weg mag
Naast je kind zitten en elke regel meteen verbeteren voelt behulpzaam. Het leert je kind vooral op jou wachten. Ga iets verderop zitten. Laat een hele vraag af komen voordat je kijkt. Je wilt een kind dat twee minuten kan vastzitten zonder gered te worden, want school zit vol met die twee minuten.
Neem dit mee
- 1Vraag eerst wat ze al weten voordat je uitlegt.
- 2Veel huiswerkproblemen zijn eigenlijk leesproblemen.
- 3Nodig uit tot gokken, dan heb je iets om mee te werken.
- 4Stop op tijd en vertel de leerkracht waar het misging.
